Tags

, , , , , , , , , ,

Onlangs is ze 52 geworden. Het was nutteloos om haar een verjaardagkaartje te sturen. Ze is dood. Ze was amper 47 toen ze er op deze aardkloot al genoeg van had. De aanstormende trein maakte er voor haar een eind aan en sleurde haar getormenteerde hart en ziel mee naar hopelijk wat rustiger oorden. Baf!

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Ik was aan het uitwaaien op het strand van Jurmala, een kustplaatsje dichtbij Riga, waar ik de dag voordien de marathon had uitgelopen – in alweer een toptijd, dat spreekt voor zich – toen ik het bericht kreeg met de vraag of ik het al gehoord had van K. Ik werd bevangen door koude rillingen. Mijn adem stokte. Tranen.

Thuisgekomen zocht ik als een bezetene in mijn papieren telefoongegevens naar het laatste gesprek met K. Blijkbaar duurde onze babbel 12 minuten. Het hadden er meer moeten zijn en vaker ook, dat vooral. Schuldgevoel en wat als? Ik hoopte enigszins dat de analyse in mijn hoofd van onze laatste babbel een oplossing zou geven op de vraag: waarom? Ik wist wel beter. Zo werkt het niet. Men kan gissen en speculeren, denkbeeldige puzzelstukjes van haar leven bijeen leggen, maar dat ene stukje zal altijd ontbreken. Dát moment.

Ze was uniek. Ze deed me schateren, wat al een unicum op zich is. Ik ben jullie voor, ha! Ze kon vurig argumenteren en discussiëren dat het een lieve lust was. De verkeerde kaart gooien tijdens een partijtje manillen. Dan zakt je broek af.

Ze was geen knuffelaar, maar soms kreeg ik er een. Ze deed het op haar manier.

We stuurden elkaar sms’jes tijdens het gapen naar Mooi en meedogenloos in de trant van: Brooke is alweer aan het janken en Ridge is een “uul”. Stephanie daarentegen vond ze de max met haar heksenstreken. Voor de onwetenden: momenteel na middernacht te bekijken op Vitaya. Het is nog steeds dezelfde soep.

Haar hart was naast fragiel als porselein ook groen. Eens reden we samen naar het voetbalstadion van Anderlecht, om er Cercle Brugge te zien zegevieren. Door het vele gekwebbel misten we onze afslag, moesten we in het Zoniënwoud de weg vragen, geraakten we bijna zonder benzine, om dan uiteindelijk na veel omwegen en gefoeter terug op de snelweg te geraken, weliswaar richting Brugge. De sport radiozender werd een tandje bijgezet. Ik haalde net het begin van sportweekend op tv.

De uitslag van Cercle moet ik u helaas verschuldigd blijven. Het geheugen laat mij eventjes in de steek. Grijns er maar op los.

Haar hart zat op de juiste plaats, maar werd menigmaal mismeesterd door foute mannen. Kort door de bocht? Begin een mars van hot naar her om te betogen tegen zoveel onrecht. Het is trendy.

Het gebroken hart in combinatie met andere factoren, waaronder een oververmoeide geest, heeft haar een kortsluiting bezorgd. Zo probeer ik het mezelf uit te leggen. Een verdomde kortsluiting. Ik aanvaard het en kan het plaatsen, maar op gezette tijden overvalt het me weer. Het gemis. Zelfdoding laat veelal verdriet na. Onbegrip en kwaadheid. Hypocrisie ook. Je bent dood en je wordt plotsklaps de hemel in geprezen alsof je een heilige was, toch?

Het gebeurt in een onbewaakt moment waarop je iemand in de steek laat of hebt gelaten, met een voor jezelf aannemelijk excuus. Gebrek aan tijd. Het is de maatschappij. Geen geduld. Alsmaar dat zelfde plaatje. Luisteren is voor psychologen. Zo, het is eruit. Weer een frustratie minder, dank u.

Ik was op zoek naar haar graf. Ik liep zoveel rondjes rond die kerk, dat ik er duizelig van werd. Een café vinden gaat me beter af. Ik vond haar maar niet. Na het bellen van de hulplijn bleek dat ze op het nieuwe kerkhof ligt. Mijn oriëntatie is een van mijn minpunten. Ik ben zeker dat K. er de humor van zou inzien.

Het is bij die ene keer gebleven. Ik hoef haar niet op te zoeken. Ze blijft sowieso in mijn gedachten. Ik schrijf en stuur nu een passend kaartje naar de mama en op het juiste moment, in de zon, heffen we samen het glas op K.